Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΛΠΙΔΑ ΒΛΑΣΤΑΙΝΕΙ
ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ.

ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ΓΕΙΤΟΝΕΥΕΙ
ΜΕ ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΔΥΣΤΥΧΙΑΣ.

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ΖΩΟΓΟΝΕΙ

ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΕΡΩΝΕΙ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΑΣ.

«Οι άνθρωποι πράττουν, επειδή ελπίζουν. Το νέο ξεκίνημα είναι
αδύνατον δίχως ελπίδα. Το πνεύμα της ελπίδας εμπνέει τη δράση.
Της εμφυσά μια λαχτάρα για το νέο. Έτσι, η πράξη γίνεται πάθος.
Όποιος δεν ονειρεύεται το μέλλον, δεν αποτολμά μια νέα αρχή.
Δίχως το πνεύμα της ελπίδας η πράξη συρρικνώνεται σε απλή δράση
ή λύση προβλημάτων.».

Κοιτάζοντας έντρομοι ένα μέλλον ζοφερό, ένα μέλλον χωρίς ελπίδα, βλέπουμε τη ζωή να υποβαθμίζεται σε
απλή επιβίωση. Ενάντια σε αυτό, ο Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν υπερασπίζεται σθεναρά το πνεύμα της ελπίδας,
αντιτιθέμενος στα «αποκαλυπτικά σενάρια» της πανδημίας, του παγκοσμίου πολέμου, της κλιματικής
καταστροφής, της κατάρρευσης του πλανήτη και της λήξης του ανθρώπινου πολιτισμού. Καθώς ο φόβος και
το μίσος τροφοδοτούν τον εγωισμό —με αποτέλεσμα να διαβρώνονται η αλληλεγγύη, η φιλικότητα και η
ενσυναίσθηση στην κοινωνία και, τελικά, να κινδυνεύει η ίδια η δημοκρατία—, ο Χαν αναπτύσσει μια
φιλοσοφία της ελπίδας η οποία ισχύει πέρα και έξω από την τρέχουσα κρίση.