ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ GISÉLE VIVIER

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ GISÉLE VIVIER

Συγγραφέας: ΒΙΒΙΕ ΖΙΖΕΛ
Εκδόθηκε: 01/01/2003
ISBN: 960-7073-85-1
Σελίδες: 168

€9.54 €10.60

  Στο καλαθι βιβλια

Κόρη του καθηγητή, συγγραφέα και ερασιτέχνη ζωγράφου Ferdinand Vivier (που έζησε, εργάστηκε και πέθανε στην Ελλάδα), η Giséle Vivier (1915-1999) δίδαξε για πενήντα χρόνια την γαλλική γλώσσα, λογοτεχνία και φιλοσοφία στη χώρα μας. Στο Μαράσλειο γυμνάσιο, στο Γαλλικό Ινστιτούτο αλλά και σε αναρίθμητα ιδιωτικά «Cours de préparation au Baccalaurιat» η G. V. διέπλασε τρεις γενιές γαλλόφωνων και γαλλόφιλων. Ανάμεσα στους μαθητές της συγκαταλέγονται σημε-ρινοί ακαδημαϊκοί, καθηγητές ΑΕΙ, διανοούμενοι, συγγραφείς, καλλιτέχνες, και δεκάδες καθηγητών και καθηγητριών της Γαλλικής. Η ζωή της θα μπορούσε να είναι μυθιστόρημα: une vie romancιe. Κοσμική καλλονή στα νιάτα της, διάσημη αμαζόνα αλλά με λαμπρές σπουδές — παντρεύεται τον γραμματέα του Βασιλέως Παύλου και πρωταθλητή ιππασίας Γ. Κανελλάκη. Ο γάμος είναι άτυχος. Δεν συμβιβάζεται, εγκαταλείπει την άνεση και τη λάμψη και επιλέγει τον μοναχικό δρόμο της εργαζόμενης γυναίκας. Δημιουργεί γύρω της ένα κύκλο μαθητών που την λατρεύουν. Αυτοί την αποχαιρέτησαν στις 9.2.1999 και αυτοί οργάνωσαν στη μνήμη της αυτή την έκδοση με βιογραφικά στοιχεία, φωτογραφίες, κείμενα δικά της, φίλων και μαθητών της.

Gisele Vivier 1915 - 1999 ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΤΗΝ ΤΥΧΗ να γνωρίσουν τη Ζιζέλ Βιβιέ δυσκολεύονται να πιστέψουν πως υπήρξε ποτέ τέτοιος άνθρωπος. Κι όσο περνάνε τα χρόνια δυσκολεύομαι κι εγώ να το πιστέψω. Μόνον όταν μιλάω με μαθητές της και με ανθρώπους που την γνώριζαν καλά, σιγουρεύομαι πως δεν εξωραΐζω, δεν εξιδανικεύω, δεν υπερβάλλω. Ήταν ένα από τα προβλήματα για τη σύνταξη αυτού του τόμου: ο συνωστισμός των υπερθετικών, η μονότονη επανάληψη των αρετών, ο άκρατος ενθουσιασμός από ανθρώπους που την είχαν γνωρίσει πριν πενήντα χρόνια και ακόμα παραληρούσαν. Ούτε μία αρνητική κουβέντα. Πόσες φορές έχετε συναντήσει άνθρωπο για τον οποίο να μην ακουστεί ένα κακό; Ακόμα και τα ελαττώματά της ήταν αρετές. Π.χ. ήταν σπάταλη — αλλά όχι για τον εαυτό της. Αρα, ήταν γενναιόδωρη. Στα παραμύθια οι Μοίρες περιστοιχίζουν την κούνια του νεογέννητου για να το μοιράνουν. Του δίνουν χαρίσματα και ελαττώματα. Ε, στην γέννηση της Ζιζέλ, η Μοίρα των ελαττωμάτων απουσίαζε. Έτσι της δόθηκαν μόνο χαρίσματα. Πολλά. Ήταν και οι Μοίρες εκείνη την μέρα, γενναιόδωρες. Όμορφη (θα έλεγα πεντάμορφη), ευφυέστατη, καλλιεργημένη, έντιμη, ευγενής, γλυκύτατη, σεμνή, δυνατή. Και πάνω από όλα καλή. Με μία πηγαία καλοσύνη που την έκανε να δίνει και να δίνεται χωρίς όριο. Ναι. στο ισοζύγιο πληρωμών της ζωής, εκείνη είχε τεράστιο περίσσευμα. Υπάρχουν πολλές εκατοντάδες Έλληνες σήμερα που θεωρούν τη Ζιζέλ ως τον σημαντικότερο άνθρωπο που πέρασε από τη ζωή τους. (Ανάμεσά τους κι εγώ). Ανθρωποι που της οφείλουν το «ευ ζην» αλλά και το ευ σκέπτεσθαι και αισθάνεσθαι. Γέννησε τρία παιδιά, αλλά έπλασε πολύ περισσότερα. Προσπαθώ να περιγράψω αυτήν την γυναίκα και νιώθω τα εκφραστικά μου μέσα τελείως ανεπαρκή. Αισθάνομαι πλήρη αδυναμία να μεταδώσω την αίγλη της — αυτό που κάποια από τις μαθήτριές της ονομάζει «το φως». Πραγματικά, έλαμπε, φώτιζε, ακτινοβολούσε. Έμπαινε σε ένα δωμάτιο, σε μία αίθουσα διδασκαλίας και ήταν σαν να άναψαν προβολείς. Και ταυτόχρονα ήταν φοβερά διακριτική και σεμνή. Παρά τα χαρίσματά της, δεν είχε ίχνος έπαρσης. Αν διάβαζε αυτά που γράφω θα μου ζητούσε αμέσως να τα σκίσω. Σε κατοπινά χρόνια, μου χάρισε μία φωτογραφία ταυτότητας που την έδειχνε όπως ήταν όταν την γνώρισα. Πίσω της είχε γράψει: «στον αγαπημένο μου μαθητή». Θεωρώ αυτή τη φράση ως την πιο αξιόλογη διάκριση που κέρδισα στη ζωή μου. Ο επίσημος τίτλος της ήταν «καθηγήτρια Γαλλικής». Τόσα λόγια για μία «Γαλλικού»; Όμως ο Ευάγγελος Μουτσόπουλος την ονομάζει «Διοτίμα». Κάτι ξέρει παραπάνω ο φιλόσοφος. Ήταν ιέρεια που μύησε πολλούς στη σκέψη, τη ζωή και την τέχνη. Στο μικρό αυτό αφιέρωμα, μαθητές και φίλοι της γράφουν γι' αυτήν. Υπάρχουν μερικά κείμενα δικά της και ντοκουμέντα από τη ζωή της. Όλα αυτά δεν θα μπορέσουν να ανακαλέσουν την παρουσία της. Όμως θελήσαμε να αφήσουμε πίσω κάτι που να την θυμίζει. Γιατί τα δημιουργήματα ενός δάσκαλου είναι «αλίμονο» θνητά. Όταν φύγει κι ο τελευταίος μαθητής της, ας μείνει κάπου μία αίσθηση της παρουσίας της. Νίκος Δήμου Υ. Γ. Μία θερμή ευχαριστία στη Ζωρζέτ Κουρεμένου (την μία από τις δύο «αγαπημένες μαθήτριες» της Ζιζέλ — η άλλη ήταν η Βιργινία Περηφανάκη-Rotolo) για την ανεκτίμητη βοήθειά της στη συγκέντρωση του υλικού. Πολύτιμες φωτογραφίες μάς έδωσε η Ελισσάβετ Πολυχρονίδου. Λυπάμαι που μερικοί επιφανείς μαθητές και φίλοι της (Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, Κώστας Μουρσελάς, Γιάννης Μπακογιαννόπουλος), δεν μπόρεσαν να συνεισφέρουν σε αυτόν τον τόμο. Ένας από τους επιφανέστερους, ο Νίκος Πουλαντζάς, έφυγε νωρίς — προκαλώντας της πολύ πόνο.

ΒΙΒΙΕ ΖΙΖΕΛ